Dostępne są pojemności od 1 ml do 60 ml. Najpopularniejsze to 20 ml, 30 ml, 50 ml i 60 ml stosowane u pacjentów dorosłych. W pediatrii dominują pojemności 1 ml, 3 ml, 5 ml i 10 ml. Wybór zależy od wieku pacjenta, objętości podawanej diety oraz metody żywienia.

Nie, od momentu wprowadzenia standardu ENFit zabronione jest używanie produktów ze złączem Luer do żywienia przez zgłębnik. Wyroby do żywienia dojelitowego muszą posiadać złącze ENFit całkowicie niekompatybilne z systemem Luer. Używanie nieprzeznaczonych do tego celu produktów narusza procedury bezpieczeństwa i może skutkować poważnymi powikłaniami.

Wszystkie cewniki do podaży są wyrobami jednorazowymi i należy je wyrzucić po pojedynczym użyciu. Zestawy do żywienia ciągłego pompą wymienia się co 24 godziny. Worki i butelki do diet przemysłowych po otwarciu należy wykorzystać w ciągu 24 godzin przy przechowywaniu w lodówce. Zgłębniki nosowo-żołądkowe wymienia się zazwyczaj co 4-6 tygodni, gastrostomie PEG co 6-12 miesięcy.

Najczęstsze błędy to zbyt szybkie podawanie diety metodą bolusową prowadzące do wymiotów i aspiracji, nieregularne płukanie zgłębnika skutkujące jego niedrożnością, niewłaściwe rozcieńczanie leków przed podaniem oraz brak weryfikacji położenia zgłębnika przed podażą. Inne problemy obejmują podawanie diet w niewłaściwej temperaturze, mieszanie niekompatybilnych leków oraz przekraczanie zalecanej objętości pojedynczego bolusa.

Tak, standard ENFit określony normą ISO 80369-3 zapewnia pełną kompatybilność między produktami różnych producentów. Cewnik do podaży z żeńskim złączem ENFit jednego producenta będzie pasował do zgłębnika z męskim złączem ENFit innego producenta. To uniwersalność była głównym celem wprowadzenia tego międzynarodowego standardu.

Bezwzględne przeciwwskazania obejmują całkowitą niedrożność przewodu pokarmowego, perforację jelita, ciężki wstrząs septyczny z niestabilnością hemodynamiczną oraz masywne krwawienie z przewodu pokarmowego. Względne przeciwwskazania to ciężkie zaburzenia motoryki jelit, uporczywe wymioty i biegunki, przetoki jelitowe oraz ciężka niewydolność trzustki. W tych przypadkach rozważa się żywienie pozajelitowe.

Nie wszystkie leki nadają się do podawania przez zgłębnik enteralny. Preparaty w postaci tabletek powlekanych, kapsułek o przedłużonym uwalnianiu oraz leków o działaniu miejscowym w jamie ustnej nie powinny być podawane tą drogą. Przed podaniem należy skonsultować z farmaceutą możliwość rozkruszenia tabletek lub otwarcia kapsułek. Niektóre leki wymagają specjalnego przygotowania lub są dostępne w formie zawiesin do podaży enteralnej.

Koszt domowego żywienia enteralnego zależy od rodzaju diety, metody podawania oraz ilości używanych akcesoriów. W Polsce pacjenci objęci programem terapeutycznym NFZ otrzymują refundację na diety przemysłowe i podstawowe akcesoria. Miesięczny koszt diet przemysłowych waha się od 1500 do 4000 zł w zależności od zapotrzebowania kalorycznego. Akcesoria jednorazowe to dodatkowy koszt 200-500 zł miesięcznie. Pompy infuzyjne są wypożyczane w ramach programu.

Żywienie dojelitowe może być prowadzone przez wiele lat, a w niektórych przypadkach przez całe życie pacjenta. Przy prawidłowym prowadzeniu terapii żywieniowej i regularnej kontroli medycznej nie ma górnego limitu czasowego. Istnieją pacjenci żywieni enteralnie przez gastrostomię przez 20-30 lat z zachowaniem dobrej jakości życia. Kluczowe jest systematyczne monitorowanie stanu odżywienia, funkcji przewodu pokarmowego oraz stanu miejsca wprowadzenia zgłębnika.